Payam,e Nur

ا
‏                                                                      
                     

برگرفته از سایت ایران امروز

  اتهام رابطه با روسیه، انگلستان و صهیونیزم

در شماره بیست و هفتم مقاله اول و دوم  را در این برگ  برگردان  نمودیم و اینک مقاله سوم :

چند سال قبل روزنامهء جام جم ‎ ‎ ‏ در ۴ شماره به درج مقاله ای تحت عنوان "جستارهائی از تاریخ ‏بهائی گری در ایران" نوشتهء عبدالله شهبازی پرداخت. این مقاله، سرتاسر دروغ و افتراء علیه نه ‏تنها بهائیان بلکه همهء دیگر اقلیتهای مذهبی ایران از جمله زرتشتیان و یهودیان است که همگی را ‏بعنوان عمّال و جاسوسان انگلستان قلمداد مینماید. تاریخی که شهبازی می بافد از سه رشته تنیده ‏شده است. اول آنکه میرزا آقاسی را جاسوس یهودیان و در نتیجه انگلیسیها می داند که به گسترش ‏آئین باب پرداخت و به این جهت می گوید که باب از او به ستایش یاد کرد. دوم آنکه یهودیان ‏مشهد در سال 1839 بی آنکه کوچکترین فشاری بر آنها باشد داوطلبانه و دسته جمعی مسلمان ‏شدند تا آنکه در اسلام جاسوسی نمایند. این افراد بعدا اولین مومنان خراسانی به آئین باب می ‏گردند و عامل اصلی برای گسترش آن می شوند. سوم آنکه در زمانی که باب نوجوان در بوشهر ‏در تجارتخانه دائیشان کار می کند تاجرانی یهودی مخصوصا دیوید ساسون یهودی از بمبئی به ‏تجارت با جاهای گوناگون از جمله بوشهر می پردازند واین امر ثابت می کند که باب ساخته دست ‏ساسون است! ‏

در اینجا به ذکر فهرست وار برخی از غلطهای عمده نوشته شهبازی بسنده می کنم. ‏

شهبازی می گوید: نقش شبکهء زرسالاران یهودی و شرکا و کارگزاران ‎ ‎ایشان در گسترش بابی ‏گری و بهائی گری را از دو طریق میتوان پیگیری کرد ‎: ‎ ‏ اوّل‏ ‎ ‎حرکتهای سنجیده و برنامه ریزی ‏شدهء برخی از دولتمردان قجر بویژه حاج میرزا آقاسی ‎ ‎صدر اعظم … که به گسترش بابی گری ‏انجامید... صعود حاج میرزا آقاسی به صدارت (۱۲۶۰‏ ‎ ‎ق.) مقارن با آغاز دعوت علی محمّد باب ‏است ‎. ‎ ‏ تصحیح: میرزا آقاسی حدود ۹ سال قبل‏ ‎ ‎از آغاز دعوت باب به صدارت رسید و ظهور باب ‏در سال ۱۲۶۰ هجری قمری یک دهه پس از‏ ‎ ‎صعود میرزا به مقام صدارت عظمی اتّفاق افتاد ‎.
شهبازی به نقل از هما ناطق می ‎ ‎گوید: حاج میرزا آقاسی که جای خود داشت. باب از او به ستایش ‏یاد می کند و می نویسد ‎ "‎بدیهی است حاجی به حقیقت آگاه است". تصحیح: باب مطلقاً چنین بیانی ‏نگفته است ‎. ‎نه تنها این مطلب درست نیست بلکه حقیقت عکس آن هم می باشد. گفته باب این است: ‏‏"یقین ‎ ‎است که جناب حاجی به کما هی امر علم نرسانیده." نه تنها هرگز باب از حاج میرزا ‎ ‎آقاسی ‏ستایش نکرده است بلکه در اوّلین فصل اولین کتابش (سورة الملک) به او دستور ‎ ‎میدهد که خود را ‏از مقام صدارت مخلوع سازد و در خطابش به او وی را اینگونه توصیف می ‎ ‎ کند: ای کافر بالله و ‏مشرک به آیات او و معرض از حضرت او و مستکبر به باب او ای‏ ‎ ‎دشمن خدا و دشمن اولیاء او ‏و ای مظهر ابلیس: چه کرده ای گویا که به همهء موجودات از ‎ ‎غیب و شهود ظلم روا دآشتی. ‏ننشسته ای مگر بر صدر آتش جهنم و مرزوق نیستی مگر از آتش ‎ ‎خسران و نمی خوری مگر از ‏میوه های شجرهء حسبان ‎.‎
‎
شهبازی می گوید: دوم گِرَوش ‎ ‎وسیع یهودیان به بهائی گری که سبب افزایش کمّی و کیفی این فرقه ‏و گسترش جدید آن در ‎ ‎ایران شد… یهودیان مشهد... در سال ۱۸۳۹ میلادی اندکی پس از استقرار ‏کمپانی ساسون در ‎ ‎بوشهر و بمبئی و پنج سال پیش از آغاز دعوت علی محمّد باب، به طور دسته ‏جمعی مسلمان ‎ ‎شدند بی آنکه هیچ فشاری بر ایشان باشد. تصحیح: واقعیت این است که یهودیان ‏مشهد ‎ ‎در سال ۱۸۳۹ داوطلبانه مسلمان نشدند بلکه گروش ظاهری آنها به اسلام به این جهت بود‏ ‎ ‎ که بیش از ۳۰ تن از آنان را در ضوضاء علیه یهودیان مشهد کشتند، اموالشان را مصادره‏ ‎ ‎ کردند، ‏دخترانشان را بزور برده و به کنیزی برخی سران مشهد در آوردند و می خواستند ‎ ‎ که بقیهء ‏یهودیان را نیز به قتل برسانند که در نتیجه برای نجات جان خود "اسلام ‎ ‎آوردند". این واقعه جلوهء ‏منحوسی از ناشکیبائی مذهبی و تجاوز ‎ ‎دسته جمعی علیه یهودیان ایرانی می باشد. جزئیات این ‏حادثه توسط نویسندگان و مورخان ‎ ‎گوناگون ثبت شده است و بخصوص در اثری که در گفتهء نقل ‏شده از شهبازی بعنوان مأخذ ‎ ‎ذکر شده، یعنی تاریخ یهود ایران نوشتهء حبیب لوی، و نیز درمقالات ‏متعدد دائرة ‎ ‎المعارف ‎ Judaica ‎ که مکرراً توسط شهبازی منقول می گردد مورد بحث قرار گرفته ‏است. ‏ ‎ ‎شهبازی به مسخ این حادثه پرداخته، بجای آنکه فرهنگ ناشکیبا و تاراجگر ظالمان را به‏ ‎ ‎باد انتقاد کشد و نسبت به هموطنان یهودیش که آماج اینگونه تعدی و ظلم بوده اند ‎ ‎احساس محبّت و ‏همدلی بیاید، بر یهودیان می تازد و ایشان را دو رو و ریاکار و حقّه ‎ ‎باز می خواند چرا که آنها ‏بدون آنکه واقعاً به اسلام ایمان داشته باشند تظاهر به‏ ‎ ‎اسلام کردند (یعنی تقیه کردند)‏ ‎ ! ‎
‎
شهبازی می گوید: می دانیم که بابی گری را یک یهودی جدید ‎ ‎الاسلام ساکن رشت، به نام میرزا ‏ابراهیم جدید، به سیاهکل وارد کرد. تصحیح ‎: ‎اوّلاً این مطلب مربوط به حوالی سال ۱۳۲۷ قمری ‏است و این حادثه حدود ۷۰ سال پس از‏ ‎ ‎ظهور باب صورت گرفته و اینها همه مربوط به دین ‏بهائی است نه "بابی گری" . کسی که ‎ ‎دیانت بهائی را به سیاهکل وارد کرد بهائی مسلمان زاده ای ‏بنام آقاسیّد احمد بود که ‎ ‎به سیاهکل رفته در آنجا اقامت گزید و آقاشیخ ضیاءالدین روضه خوان را ‏تبلیغ نمود و ‎ ‎وی به امر بهائی ایمان آورد ‎.‎
‎
شهبازی می گوید: می دانیم اوّلین کسانی که در ‎ ‎خراسان بابی شدند یهودیان جدید الاسلام مشهد ‏بودند... معروفترین ایشان ‎ ‎ملاّعبدالخالق یزدی است. تصحیح: در واقع استدلال وی در مورد نقش ‏یهودیان ‎ ‎خراسان در پیدایش و گسترش آئین بابی به همین نام یعنی ملاّعبدالخالق یزدی منحصر می ‎ ‎گردد. امّا ملاّعبدالخالق یزدی مسلمان زاده بود و این پدر وی بود که از دیانت یهود ‎ ‎به اسلام ‏گروید و این اتّفاق بیش از ۵۰ سال قبل از مسلمان شدن دسته جمعی یهودیان‏ ‎ ‎مشهد در سال ۱۸۳۹ ‏صورت گرفت و این اتفاق هم در مشهد نیافتاد. شهبازی خودش می نویسد ‎ ‎ که ملاّعبدالخالق از ‏مقربان شیخ احمد احسائی بود و شیخ احمد به مدت ۷ سال در خانهء ‎ ‎وی در یزد سکونت داشت. ‏مرگ شیخ احمد احسائی حدود ۱۵ سال قبل از ایمان جدید‏ ‎ ‎الاسلامهای مشهد صورت گرفته است و ‏واضح است که ملاّعبدالخالق یزدی و ایمان او به ‎ ‎آئین باب مطلقاً کوچکترین ارتباطی به توطئهء ‏کمپانی ساسون و جدید الاسلام شدن ‎ ‎ یهودیان مشهد در سال ۱۸۳۹ نداشته است مگر آنکه کمپانی ‏ساسون ماشین زمان هم در ‎ ‎اختیار خود داشته است. مأخذ شهبازی در مورد یهودی الاصل بودن ‏ملاّ عبدالخالق ‎ ‎ یزدی یک مأخذ تاریخ یهود نیست بلکه یک نوشتهء تاریخ بابی است که به نقطة ‏الکاف ‎ ‎مشهور است. اما در همان کتاب نقطة الکاف علاوه بر ملاّعبدالخالق یزدی نام یک نفر ‎ ‎ یهودی الاصل دیگر که به اسلام گروید نیز مطرح شده است. امّا این شخص سعیدالعلماء ‎ ‎عامل ‏اصلی مبارزه ومخالفت با آئین بابی در مازندران و مسئول قتل اکثر رؤسای نهضت ‎ ‎بابی در ‏واقعهء حماسی قلعهء شیخ طبرسی بوده است. امّا شهبازی در مورد این مسئله ‎ ‎سکوت می کند و ‏خوانندهء او هرگز نخواهد فهمید که مغرض ترین مخالف و معاند آئین باب ‎ ‎ یک یهودی جدید ‏الاسلام بود. امّا چون این مطلب با نظریهء توطئه اش نمی خواند فقط از ‎ ‎عبدالخالق یزدی سخن می ‏گوید ‎. ‎ ‏ امّا مسئله این است که ملاّعبدالخالق یزدی اگرچه‏ ‎ ‎بابی شد امّا پس از ۴ سال با شنیدن اینکه ‏باب خود را قائم موعود معرفی نمود از ‎ ‎دیانت بابی خارج شد و بابیان را کافر دانست و سعی کرد ‏که فرزندش را که در قلعهء شیخ ‎ ‎طبرسی شرکت داشت از امر باب خارج نماید که موفق نشد. ‏استدلال شهبازی در مورد نقش ‎ ‎ یهودیان جدید الاسلام مشهد در پیدایش و گسترش آئین بابی به ‏کسی خلاصه می شود که نه ‎ ‎از جدید الاسلامهای مشهد در سال ۱۸۳۹ بود و نه در امر باب باقی ‏ماند بلکه بالعکس به ‎ ‎مخالفت آن قیام کرد ‎! ‎ ‏ اما بابیان اوّلیهء خراسان چه کسانی بودند! در پاسخ ‏این ‎ ‎سئوال باید گفت که اکثریت قاطع ایشان بطور قطع از ‎ ‎شیعیان بودند. اوّلاً اوّلین مؤمن به امر ‏باب ملاّحسین بشرویه ای خراسانی بود که از علمای تشیّع بود. به همین ترتیب چند تن از خویشان ‏نزدیک وی نیز از مؤمنان ‎ ‎اوّلیهء خراسان و از حروف حی یعنی ۱۸ نفر اوّلین مؤمنان به باب ‏محسوب می گردند ‎. ‎امّا با سفر ملاّحسین به خراسان تعداد کثیری از مردم و علمای شیعه به آئین ‏باب ‎ ‎گرویدند. اوّلین بابیان خراسان علمای طراز اوّل خراسان بودند که بدنبال هریک از ‎ ‎آنها تعداد ‏کثیری از پیروانشان بابی شدند. از اوّلین مؤمنان خراسان یکی میرزا احمد ‎ ‎ازغندی بود، دیگر ‏ملاّاحمد معلّم حصاری دیگر ملاّ شیخ علی ترشیزی ملقب به عظیم، ‎ ‎دیگر ملاّمحمّد دوغ آبادی، ‏دیگر میرزا محمّد باقر قائنی دیگر حاج عبدالمجید ‎ ‎نیشابوری پدر بدیع خرآسانی، و ملاّ زین ‏العابدین. یکی از این علماء هم ‎ ‎ملاّعبدالخالق یزدی بود. آشکار است که اوّلین بابیان خراسان ‏یهودیان جدید الاسلام ‎ ‎نبودند ‎ ‎و اکثریت قریب به اتّفاق بابیان اوّلیهء خراسان نیز از شیعهء اثنی ‏عشری ‎ ‎آمدند و چند تن معدود از یهودیان جدید الاسلام نیز هیچگونه نقش مهمّی در گسترش آئین ‎ ‎باب ایفا نکردند چرا که اصولاً در آئین بابی باقی نماندند ‎.‎
‎
خطای هفتم: شهبازی می نویسد: ‏ ‎ ‎پژوهش من بر پیوندهای اوّلیهء علی محمّد باب و پیروان او با ‏کانونهای معینی تأکید دارد... دوران اقامت باب در بوشهر مقارن است با سالهای اوّلیهء فعالیت ‏کمپانی ساسون (متعلق به سران یهودیان بغداد) در بوشهر و بمبئی... خاندان ساسون بنیانگزاران ‏تجارت تریاک ایران بودند. تصحیح: اگر چه شهبازی کوچکترین دلیلی برای اثبات اتهامش نمی ‏آورد (استدلال شهبازی این است: باب در بوشهر تجارت می کرد. برخی تاجران یهودی هم در ‏بمبئی با بوشهر تجارت داشتند. پس باب جاسوس آنان است!) و اگرچه امر عدمی را نمی شود ‏اثبات کرد اما با این وصف همه شواهد نشان می دهند که شهبازی عامدانه دروغ می بافد. اگر باب ‏مخلوق و بازیچهء دست دیوید ساسون که تاجر تریاک بود می بود در آنصورت منطقی است که ‏هم برای تضعیف ملّت ایران و هم برای ازدیاد منافع دیوید ساسون مصرف تریاک را تشویق نماید ‏و آنرا وظیفه ای دینی قلمداد کند. امّا وقتی به آثار باب نگاه می کنیم و پس از آن به آثار بهاءالله می ‏بینیم که نه تنها مصرف تریاک حرام شده است بلکه باب داشتن، خریدن، فروختن و مصرف ‏تریاک را همگی تحریم می فرماید. این تحریم به حدی قوی است که اصولاً آئین بابی از ابتدا بر ‏اساس حرمت دخان و تریاک تعریف گردید. ( بیان فارسی باب هشتم از واحد نهم " فی حرمة ‏التریاق و المسکرات"). در بیان عربی در بارهء تریاک و مسکرات حکم می فرمایند که "لا ‏تملکون و لا تبیعون و لا تشترون و لا تستعملون" که هم مالکیت و هم خرید و هم فروش و هم ‏استعمال تریاک را حرام فرمود. در واقع حرمت دخان و افیون از مهمّترین شاخصهای نهضت ‏بابی و بهائی بوده است. شاید دقت به این نکته لازم باشد که در قرآن کشت و تولید و مصرف ‏تریاک به هیچ وجه حرام نیست. به علاوه در مورد دیوید ساسون کتابهای متعددی نگاشته شده ‏است. جالب است که علیرغم همهء تحقیقات گوناگون در مورد دیوید ساسون حتّی یکی از این ‏نویسندگان هم ذکری از واژهء بابی و یا بهائی نکرده است. دیوید ساسون یهودی متعهدی بود که ‏در آئین یهود بسیار فعّال بود و کوچکترین ارتباطی با امر بابی و یا بهائی نداشت. به علاوه اگر ‏دیوید ساسون عامل اصلی این توطئه بود چرا به ایران نمی آید و چرا هرگز در بمبئی و هندوستان ‏به ترویج آئین باب و یا بعداً آئین بهاءالله اقدام نمی کند و چرا مطلقاً ارتباطی میان ساسون و آئین ‏بهائی در هیچ مدرک و نامه و سندی از او در دست نیست با آنکه زندگانی وی موضوع دهها ‏تحقیق بی طرفانه و علمی بوده است؟ کار تحقیق تاریخی در ایران به جائی رسیده است که تنها ‏ملاک علمی بودن یک نوشته در مورد بهائیان فقط و فقط این است که نسبت به بهائیان دشمنی ‏نشان دهد و اتهام بزند و دلیل اثبات این اتهام هم خود ان اتهام است. ‏

لازم به ذکر است که چون مدتی پیش میان شهبازی و برخی دیگر از سران رژیم اسلامی اختلاف ‏افتاد دیدیم که همان روش دروغباف و مزورانه ای که در مورد بهائیان بکار رفت این بار در باره ‏هم خود شهبازی و هم مخالفانش در داخل رژیم بکار برده شد. شهبازی بنا به سبک "مورخانه" ‏خویش یک یک مخالفانش را به بهائی بودن متهم کرد و برخی از مخالفانش هم با "ردپایی" ‏صهیونیزم در پسر و دختر و عروس "یهودی" وی از ماهیت ضد انقلابی و ضد اسلامی وی ‏سخن گفتند. این است معنای دور ِ باطل.‏ دنباله دارد